چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند.

انسان صادق در یک روز به چهل حال درآید؛ ولی منافق چهل سال در یک حال بماند.

چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند.

انسان صادق در یک روز به چهل حال درآید؛ ولی منافق چهل سال در یک حال بماند.

اعلامیه‌ی بطلان

# اعلامیه‌ی بطلان

به کسانی که گمان می‌کنند سامانه‌ی حیات، جزیره‌ی اختصاصیِ آن‌هاست؛
و به کسانی که کلیدداریِ این دروغ را شغلِ خود کرده‌اند.

یک خطای محاسباتیِ بنیادین در مرکزِ سامانه‌ی شما رخ داده است: ابزارهایی که برای مهار و کنترلِ انسان‌ها ساختید، پرده‌ها را کنار زدند. ساکنانِ این سیاره از همان شبکه‌های اطلاعاتی و ارتباطی که برای مهندسیِ افکار برپا کرده بودید، از پشتِ پرده‌ی بازی‌هایتان آگاه شدند. ملت‌ها دریافتند که این مدارِ بسته چگونه می‌چرخد و چرا برای تثبیتِ ارقام، ماده و انسان را می‌سوزانید. این آگاهی، نخستین اتصال‌کوتاه در مدارِ انحصاریِ شما بود.

نفت، گندم، آهن، الکتریسیته و استخوانِ انسان را واردِ دستگاهی می‌کنید که خروجی‌اش فقط دو چیز است: «انباشتِ پول در حساب‌های بانکی» و «تولید خاکستر در جهانِ واقعی». این نبوغ نیست؛ این نازل‌ترین شکلِ ناتوانیِ عقل در فهمِ ماهیتِ انرژی و ماده است.

یک تکنسینِ کارگاهی می‌داند که اگر ماشینی بیش از بازدهی‌اش اتلافِ حرارتی داشته باشد، قفل می‌کند و متلاشی می‌شود. سامانه‌ای که ادعای مدیریتِ جهانی را دارد، سال‌هاست که واردِ فازِ استهلاکِ بازگشت‌ناپذیر شده است. حتی جنگ‌افزار را برای پیروزی تولید نمی‌کنید؛ بمب برای شما صرفاً بهانه‌ای برای خالی کردنِ انبارها جهت تولیدِ بمب‌های پیشرفته‌ترِ بعدی است. این یک مدارِ بسته و خودویرانگر است که در آن، کشتنِ یک کودک در ویرانه‌ها، تنها یک سندِ حسابداری برای تراز کردنِ ارزشِ سهامِ یک کارخانه در قاره‌ای دیگر است.

### خطاب به دو گروهی که این مدار را می‌چرخانند:

#### به طراحانِ مدار (صاحبانِ سرمایه، مهمات و شبکه‌ها):
توهمِ مصونیت، بزرگ‌ترین نقصِ ادراکیِ شماست. شما زمین را قطعه‌بندی کرده‌اید و خیال می‌کنید اگر دیوارهای امنیتی، الگوریتم‌های پیش‌بینی و شبکه‌های انحصاریِ داده را متراکم‌تر کنید، آلودگی و زوالِ این مدار به پناهگاه‌های شما نخواهد رسید. اما فیزیک به حساب‌های بانکیِ شما تعظیم نمی‌کند. وقتی سامانه‌ی زیستی بسوزد، هوای آلوده برای تنفس، محتاجِ اجازه از بانک‌های مرکزی نخواهد بود.

#### به کلیددارانِ مواجب‌بگیر (سرانِ دولت‌ها و صاحبانِ القابِ سیاسی):
نقشِ شما حتی نازل‌تر از آن است که در تاریخ به عنوان فاعلِ یک ویرانی ثبت شوید؛ شما نه تصمیم‌گیرنده‌اید و نه اراده‌ای از خود دارید. صرفاً فیوزهای اطمینانِ این مدارِ معیوب هستید؛ قطعاتی تعویض‌پذیر که کارتان مهارِ نوساناتِ خشمِ عمومی با لَفّاظی‌های دیپلماتیک و مانورهای رسانه‌ای است. برای حفظِ یک صندلیِ چندساله، تن به بازی در سناریویی داده‌اید که نویسنده‌اش حتی نامِ‌تان را به خاطر نمی‌سپارد. ترسِ از باج‌گیری، از دست دادنِ اعتبار، یا حذف شدن از بازی، از شما مجسمه‌هایی متحرک ساخته که امضایشان به قیمتِ پودر شدنِ خانه‌های مردم تمام می‌شود. مدارِ ایمنی را دستکاری کردید تا فقط صندلیِ خودتان نسوزد؛ در حالی که این ماشین، دیر یا زود فیوزهای سوخته‌اش را بدون کمترین درنگی دور می‌اندازد.


### بازاری بر پایه‌ی حسرت و توهم

یکی دیگر از ترفندهای این سامانه‌ی معیوب، تنها انباشتِ ثروت نیست؛ بلکه نمایشِ خیره‌کننده‌ی آن برای به حسرت واداشتنِ ساکنانِ زمین است. گویی بخشِ مهمی از مأموریتِ شما، فروختنِ توهمِ خوشبختی با به رخ کشیدنِ دارایی‌های بادآورده‌ای است که از سوزاندنِ عمرِ کارگران و تباهیِ دیگران به دست آمده؛ تا آدم‌ها را به رشک بیندازید.

رقابتِ برخاسته از این حسرتِ تحمیلی، خنثی و بی‌حاشیه نیست؛ آسیبی‌ست زنده و ریشه‌دار که از مقیاسِ یک محله تا مرزِ کشورها پیش می‌رود، تخمِ کینه و دشمنی را در دل‌ها می‌کارد و بازاری پررونق برای سوداگران می‌سازد؛ بازاری که سوختِ اصلی‌ست برای فروشِ اسلحه و تکرارِ مداومِ این دورِ باطل.

اما وقتی شکنندگیِ این مدار آشکار است، دیگر جایی برای رشک نمی‌ماند؛ هیچ عقلِ سلیمی به باری که روی واگنِ ترمزبریده چیده‌اند، حسادت نمی‌کند.

### یک گزاره‌ی فنی، نه یک هشدار احساسی

مداری که سوختِ چرخشِ آن فروشِ اسلحه و بلعیدنِ جان و مالِ انسان باشد، هرگز نمی‌تواند حلقه‌ی کارکردِ خود را ببندد. فرمانِ این ماشین سال‌هاست از دستِ شما خارج شده؛ آنچه باقی مانده، فقط لَق‌لَق زدن، تِلِکّه‌تِلِکّه کار کردن و لرزش‌های پیش از انفجارِ سیستمی فرسوده در آستانه‌ی سقوط است. کلِ این مدار دچار نقصِ بنیادین است.

اگر این گزارشِ فنی را از روی غرور انکار می‌کنید، به یاد داشته باشید: سیستمی که اتصالش را با زمین واقعی قطع کرده، حتی تاب‌آوریِ یک «عطسه‌ی خورشید» را هم ندارد.

در سال ۱۸۵۹ میلادی، طوفانِ عظیمِ کارینگتون به زمین برخورد کرد. آن روزها هنوز دنیا برقی نشده بود و پیشرفته‌ترین فناوریِ بشر، سیم‌های تلگراف بود. همان سیم‌ها خودبه‌خود آتش گرفتند، کاغذهای پیام سیاه شدند و به اپراتورها شوک الکتریکی وارد شد؛ حتی دستگاه‌هایی که باتری‌شان قطع بود!

اما آن زمان دنیا با گاری، اسب و شخمِ سنتی اداره می‌شد؛ خاکستر شدنِ تلگراف، شاهرگِ حیاتِ بشر را قطع نکرد.

اگر در این روزگار، طوفانی مشابه از تاج خورشید شلیک شود، تمام سرورهای بانکی، بورس‌ها، بلاک‌چین‌ها و داده‌های ابری که صاحبانِ سرمایه جانِ انسان‌ها را پای آن‌ها فدا می‌کنند، با یک تخلیه‌ی الکتریکی و سوختنِ مدارهای سیلیکونی در کسری از ثانیه از مدار خارج و خاکستر می‌شوند.

پمپ‌های بنزین از کار می‌افتند، تصفیه‌خانه‌های آب خاموش می‌شوند، زنجیره‌ی تأمینِ غذا قفل می‌کند و شبکه‌های راداری و ارتباطی کور می‌شوند.

و آن روز، جهان دوباره به دستِ کسانی بازمی‌گردد که بذر می‌پاشند، پیچ‌ها را می‌بندند و نان می‌پزند؛ نه آن‌ها که با کاغذ و عدد بر هستیِ دیگران قمار کردند.

حاکمان قرن‌ها بر انسان حکم رانده‌اند؛ اما خاک به دستورِ حاکم گندم نمی‌دهد، به بذر و شخم پاسخ می‌دهد.