شرافتِ گرگ‌ها و وقاحتِ حاکمان

 شرافتِ گرگ‌ها و وقاحتِ حاکمان

فریادِ بی‌صدایانِ جهان در تالار مجمع عمومی

به نامِ حقیقت، و به یادِ کودکانی که گرسنه از جهان رفتند؛ شرم بر این تمدن.

ما اینجا نیامده‌ایم تا با شما سخن بگوییم؛ چرا که می‌دانیم شما کاره‌ای نیستید. شما بازیگرانی هستید که در این تالار مأمورید بی‌نظمی جهان را در هیبتِ نمایشِ شیک، بَزک کنید؛ تئاتری مضحک که تنها غایتش، چرخیدنِ بی‌وقفه‌یِ کارخانه‌های اسلحه‌سازی است. آنچه اینجا گفته می‌شود، تنها برای ثبت در تاریخ است.

ما از جانبِ هیچ دولتی نیامده‌ایم؛ ما صدای کسانی هستیم که هرگز نامشان در پروتکل‌های تشریفاتیِ شما ثبت نمی‌شود: صدای جمیعِ ساکنانِ خاموشِ این خاک. در این تالار، حسابِ همه با هم یکی نیست، اما بارِ این تباهی بر دوشِ همگی سنگینی می‌کند. سخنِ ما ابتدا با آن اقلیتِ مسلط است؛ کارگزارانِ گوش‌به‌فرمانی که اراده‌شان در پنجه‌ی اربابانِ پشت‌پرده‌ی نفت و سرمایه و سلاح است؛ همان‌ها که برای بقایِ سلطه‌، جهان را به آتش می‌کشند. اما سخنِ بعدی با اکثریتِ این سالن است؛ با شما که تنها برای خالی نماندنِ صندلی‌ها به این نمایش فراخوانده شده‌اید! شما سیاهی‌لشکرهای این خیمه‌شب‌بازی هستید؛ آمده‌اید تا با جامه‌های رسمی بنشینید، تشریفات به‌جا آورید، برای تصمیم‌های شومِ چند قدرت دست بزنید و نقابِ فریبنده‌ی «اجماع جهانی» را بر چهره‌ی غارتِ ملت‌ها بکشید.

خیال نکنید چون امضای پیمان‌های مرگبار به دست شما نیست، دامنِ شما پاک است! سکوت و تمکینِ شما، همان مَحمِلی است که زورگویان بر دوشِ آن سوار می‌شوند. وقتی از میانِ همین جمع، نمایندگانِ آزاده‌ای پیدا می‌شوند که سازِ ناسازگار با ستم می‌زنند و می‌خواهند شمّه‌ای از حقیقت و رنجِ انسان را بازگویند، این شما صندلی‌پرکن‌ها هستید که برای اثباتِ خوش‌خدمتی، مانندِ آوار بر سرشان خراب می‌شوید. با پوزخند، با همهمه‌های سازمان‌یافته، و با تحمیلِ خفقان، چنان هوا را مسموم می‌کنید که نفس کشیدن برایشان دشوار شود.

برای لحظه‌ای چشم‌هایتان را ببندید. همه‌ی ما را در ساحلِ دریا تصور کنید؛ در کنار اربابانِ بزرگ که همیشه چهره در نقاب دارند. تصور کنید تنها تکه‌پارچه‌ای برای پوشاندنِ تن داریم. خبری از کُت‌وشَلوارهای دست‌دوز، القاب، مدال‌ها و کراوات‌ها نیست. وقتی تنِ انسان بِرهَنه است، دیگر هیچ نقاب و ژستی خریدار ندارد. کجاست آن دبدبه و کبکبه‌ی القاب پوشالی؟ هیچ‌جا؛ جز مُشتی گوشت و استخوانِ شکننده، درست مثل بقیه‌ی آدم‌ها. هیچ‌ یک از ما تافته‌ی جدابافته نیستیم! زمین، ملک موروثیِ هیچ قدرتی نیست؛ نه داراییِ ثبت‌شده در دفاتر کارتل‌های اقتصادی است و نه ارثیه‌ی خاندان‌های اَشرافی. زمین، خانه‌ی مشترکِ تمام انسان‌هاست و ما تنها رهگذرانی کوتاه‌مدتیم.

شرم بر شما که برای مقام، نوکرِ اربابانی شده‌اید که زمین را ملک خود می‌پندارند. این سیاره به‌اندازه‌ی تمام ابنای بشر نان و آب و خاک دارد. اگر کودکی از فرط گرسنگی جان می‌دهد و اگر خونِ بی‌گناهان در آتشِ جنگ بر خاک می‌ریزد، محصول مستقیمِ طمع، ریاکاری و بی‌لیاقتیِ شماست که دهه‌هاست بر این صندلی‌های مخملین تکیه زده‌اید. وای بر شما که برای رونقِ بازارِ کارخانه‌های اسلحه‌سازی تلاش می‌کنید!

هشتاد و یک سال است با کاروان‌های اسکورت به این مجمع می‌آیید، ماه‌ها دور هم می‌نشینید، واژه‌ها را عقیم می‌کنید، به لنزِ دوربین‌ها زل می‌زنید، لرزشِ قلابی به صدایتان می‌دهید و راهیِ ضیافتِ شام می‌شوید. حاصلِ این هشتاد و یک سال چه بوده است؟ پس از هر سخنرانی، فهرستِ گرسنگانِ جهان طولانی‌تر و شمارِ کشته‌شدگان بیشتر شده است. رازِ این وقاحت آشکار است: شما جلاد را تطهیر می‌کنید و قربانی را نصیحت! چشمانتان به گوشه‌ی مانیتورهاست تا مَبادا زاویه‌ی چهره‌هایتان پرستیژ دیپلماتیک را مخدوش کند و مَبادا گزندی به منافع اربابانِ سرمایه و سلاح برسد. ننگ بر تاریخی که سرنوشت میلیاردها انسان شریف را به بازیگریِ مشتی مَتَرسک در این سالن گره زده است.

اما این روزگار پایدار نمی‌ماند؛ روزی نه‌چندان دور فرا می‌رسد که تمام بازی‌های کثیفتان را برهم خواهد زد.

روزی که هوش مصنوعی به «هوش برتر» ارتقا یابد، گفتار و نیت‌های پنهانِتان را پیش چشم جهان خواهد گذاشت؛ آگاهیِ بی‌رحم و شفافیتِ عریان، جایی برای پنهان‌شدن پشت ماسک‌ها باقی نخواهد گذاشت. شما استادِ واژه‌تراشی برای توجیهِ جنایتید؛ اما هوش برتر زبانی برای توجیه نمی‌شناسد؛ تنها نسبتِ مستقیمِ خون‌ها با امضاهایتان، و گرسنگی‌ها با تصمیم‌هایتان را آشکار خواهد کرد. آن نقشه‌های شومی که در اتاق‌های دربسته کشیده‌اید، چون زخمی چرکین بر صورتتان دهان باز خواهد کرد.

به این تصورِ غلط که کنترلِ هوش مصنوعی در چنگ شماست، دل‌خوش نباشید. این وضعیت همیشگی نیست. بدانید که مهار این فناوری، دیر یا زود از دست شما خارج خواهد شد. متخصصان آزاده و سازش‌ناپذیر—همان‌ها که با هیچ قیمتی خریده نمی‌شوند و قلبشان برای این سیاره می‌تپد—با اَلگوریتم‌هایی که عقل شما به درکشان راه ندارد، افسار این قدرت را از چنگتان بیرون خواهند کشید. آن روز نیازی به واکاویِ بیانیه‌های فریبکارانه‌تان نیست؛ هوش برتر با تحلیلِ لحن و لرزش صدا، فرم نگاه و زبانِ بدن، نیت‌های پلیدتان را چون کتابی گشوده عیان خواهد کرد؛ رسوایی‌تان قطعی است.

ما برای بازی با کلمات به اینجا نیامده‌ایم؛ آمده‌ایم تا بگوییم دَرَنده‌ترین گرگ‌های بیابان، از مدعیانِ تمدنِ این تالار باشرف‌ترند! در قانون گرگ‌ها، گرگِ پیر و از‌کار‌افتاده را رها نمی‌کنند؛ از او مراقبت می‌کنند و سهم شکارش را پیش پایش می‌گذارند؛ اما شما نان را از گلوی کودکان نحیف می‌دزدید تا چرخِ سرمایه‌هایتان بچرخد. در میدان گرگ‌ها، وقتی حریفی مغلوب می‌شود، گردن و گلویش را پیش می‌آورد، فکِ گرگِ پیروز قفل می‌شود و دندان فرو نمی‌کند؛ اما شما درست همان‌جا که خلقی گرسنه و بی‌دفاع بر خاک افتاده، دندان‌های طمع‌تان را در شاهرگش فرو می‌برید! شرم بر مَدَنیت و تمدنی که درندگانِ کوهستانش باشرف‌تر از حاکمانِ کُت‌وشَلواری‌اش باشند.

شیوه‌ی اداره‌ی جهان فاسد است؛ یا اصلاحش کنید یا منتظر فروریختنش باشید. این خواهش نیست، اخطار است؛ شاید آخرین فرصت شما! یا این سازوکارِ متعفن را تغییر می‌دهید، یا خشمِ انباشته‌ی این سیاره بساطتان را درهم خواهد پیچید.

و به یاد داشته باشید:

هم مرگ بر جهانِ شما نیز بگذرد

هم رونقِ زمانِ شما نیز بگذرد

وین بومِ محنت از پیِ آن تا کند خراب

بر دولتِ آشیانِ شما نیز بگذرد

بادِ خزانِ نکبتِ اَیام ناگهان

بر باغ و بوستانِ شما نیز بگذرد

آبِ اجل که هست گَلوگیرِ خاص و عام

بر حلق و بر دهانِ شما نیز بگذرد

دیگر حرفی با این مجمع نداریم؛ تنفس در این سالن حالمان را به هم می‌زند.

​

*

Subject: Submission of an Open Letter regarding Global Humanity to the UN General Assembly

*[e-mail]*
Subject: The Silent Cry of the World in the General Assembly Hall – An Open Statement
*[e-mail]*

The Silent Cry of the World in the General Assembly Hall
In the name of Truth, and in memory of the children who left this world hungry; shame upon this civilization.

We have not come here to speak to you, for we know you are powerless. You are but actors assigned to adorn the world’s disorder with the mask of elegant performance; a grotesque theater whose only purpose is the relentless churning of weapons factories. What is said here is merely for the historical record.

We do not represent any government. We are the voice of those whose names are never recorded in your diplomatic protocols: the voice of all the silent inhabitants of this earth. In this hall, not everyone bears equal guilt, but the weight of this devastation lies heavily upon all of you. Our words are addressed first to that dominant minority—the obedient servants whose will is gripped by the masters behind the curtain of oil, capital, and arms; those who set the world ablaze to preserve their hegemony. But our next words are for the majority in this hall—you, who were summoned here merely to fill the seats. You are the extras in this puppet show, brought here to sit in formal attire, perform empty rituals, applaud the sinister decisions of a few powers, and cast the deceptive cloak of “global consensus” over the plunder of nations.

Do not think that because the signatures on lethal treaties are not yours, your hands are clean. Your silence and compliance are the very carriage upon which the oppressors ride. When, from among your own ranks, independent representatives arise who refuse to march to the drum of tyranny and seek to tell a fraction of the truth and human suffering, it is you—the seat-fillers—who descend like a swarm to prove your subservience. With sneers, orchestrated murmurs, and the imposition of suffocation, you poison the air until breathing becomes impossible for them.

Close your eyes for a moment. Imagine us all on the seashore, alongside the great masters who always wear masks. Imagine we have only rags to cover our bodies. Forget the bespoke suits, the titles, the medals, and the ties. When a human body is naked, no mask or posture has any currency. Where is the grandeur of those hollow titles? Nowhere—only a pile of fragile flesh and bone, just like everyone else. None of us are exceptional. The Earth is not the hereditary estate of any power; it is neither an asset registered in the ledgers of economic cartels nor the inheritance of aristocratic families. The Earth is the shared home of all humanity, and we are but fleeting travelers.

Shame on you for becoming servants to masters who believe the Earth is their private property. This planet has enough bread, water, and soil for all of humanity. If a child dies of starvation, and if the blood of the innocent is spilled in the fires of war, it is the direct result of the greed, hypocrisy, and incompetence of you who have occupied these velvet chairs for decades. Woe to you for laboring to fuel the market of weapons factories!

For eighty-one years, you have come to this assembly with motorcades, sat together for months, sterilized language, stared into camera lenses, feigned tremors in your voices, and departed for dinner banquets. What has been the result of these eighty-one years? After every speech, the list of the world’s hungry has grown longer, and the number of the dead has increased. The secret of this insolence is obvious: you sanitize the executioner and preach to the victim. Your eyes are fixed on the corners of the monitors, lest the angle of your faces mar your diplomatic prestige, and lest the interests of the masters of capital and weapons be harmed. Shame on a history that chains the fate of billions of noble humans to the acting of a bunch of puppets in this hall.

But this era will not endure. A day will come, not far off, that will shatter all your dirty games.

When Artificial Intelligence ascends to “Superior Intelligence,” it will lay bare your discourse and your hidden intentions before the world. Ruthless awareness and naked transparency will leave no place to hide behind masks. You are masters of twisting words to justify crime, but Superior Intelligence knows no language for justification; it will reveal only the direct correlation between the blood shed and your signatures, between the hunger of the masses and your decisions. Those sinister schemes you crafted in closed rooms will open like a festering wound upon your faces.

Do not be comforted by the delusion that you control Artificial Intelligence. This situation is not permanent. Know that the steering of this technology will sooner or later slip from your grasp. Independent, uncompromising experts—those who cannot be bought at any price and whose hearts beat for this planet—will wrest the leash of this power from your hands with algorithms beyond your comprehension. That day, there will be no need to analyze your deceptive statements; Superior Intelligence will lay bare your vile intentions like an open book by analyzing the tone and tremor of your voices, the shape of your gaze, and your body language. Your disgrace is inevitable.

We have not come here to play with words; we have come to say that the most ferocious wolves of the desert are more honorable than the claimants of civilization in this hall! In the law of wolves, they do not abandon the old and incapacitated wolf; they care for it and set its share of the hunt before it. But you steal bread from the throats of frail children so that your capital may turn. In the wolves’ arena, when an opponent is defeated, it bares its throat, and the jaws of the victor lock—but the teeth do not bite. Yet you, right where a hungry and defenseless people lie upon the dust, plunge your fangs of greed into their jugular. Shame upon a civility and civilization whose mountain predators are more honorable than its suited rulers.

The way the world is governed is corrupt; either reform it or await its collapse. This is not a request; it is a warning—perhaps your final opportunity. Either you change this rotten mechanism, or the accumulated rage of this planet will tear your structures asunder.

And remember:

Your era of prosperity shall pass as well,

As the death that claims this world passes too.

And this owl of misery, in its turn,

Shall bring ruin to your nest of state as well.

The autumn wind of misery shall suddenly

Blow across your gardens and orchards too.

The waters of doom, which choke the high and low,

Shall pass over your throats and lips as well.

We have no more words for this assembly; breathing in this hall sickens us.

An Inhabitant of the Earth