انسان صادق در یک روز به چهل حال درآید؛ ولی منافق چهل سال در یک حال بماند.
درباره من
بیشترِ انسانها، بهنوعی، خسته از روزگار یا دلآزردهاند. هر کس بتواند دلی را شاد کند، در حقیقت به مقام والای انسانیت ارج نهاده است. گاه یک لبخند ساده، یا پرهیز از داوریِ ناعادلانه، برای پاسداشتِ کرامت انسانی کافی است. و اگر به هر دلیلی نتوانستیم کسی را شاد کنیم، دستکم نباید سبب رنج او شویم یا او را قضاوت کنیم.
هر انسان حق دارد مسیر زندگی خود را آنگونه که میفهمد و میتواند طی کند. اگر هم داوریِ ناخواستهای در ذهن شکل گرفت، بهتر است همانجا متوقف شود و به زبان نیاید. این پرهیزِ خاموش—هرچند ساده به نظر میرسد—یکی از خالصترین جلوههای احترام به انسان است.
ادامه...